Κακές Συνήθειες...

Καλημέρα αγαπητοί! Μεγάλο πράμα οι συζητήσεις μεταξύ φίλων που γίνονται κατά τη διάρκεια της κατανάλωσης αλκοόλ... Ειδικά μόλις αφήσεις πίσω τα περί ανέμων και υδάτων και καταπιαστείς με πιο προσωπικές σκέψεις και κοσμοθεωρίες. Εκεί "κρύβονται" τα διαμάντια αλλά και οι ιδιαιτερότητες του καθενός. Εκεί μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος με ιδεολογήματα, που θα σου ανατρέψουν την εικόνα που έχεις για τον άλλο, ή που ενδεχομένως να σε βάλουν σε μα διαδικασία αναθεώρησης κάποιων δικών σου προτύπων-στεγανών (τύπου "ρε μήπως έχει δίκιο ο άλλος και γω είμαι ο μαλάκας της υπόθεσης;"). Σε μια πρόσφατη λοιπόν συζήτηση που είχα ανακάλυψα το ¨διαμάντι" του ορθολογισμού, ή αλλιώς ρεαλισμού. Κουκιά μετρημένα, αυτογνωσία, ταβάνι στον αυτοπροσδιορισμό, αυτοπεποίθηση εν συγκρίσει, ρομαντισμός υπό αμφισβήτηση;(αυτό το ξέρει ο συνομιλητής μου), λογιστική απόδοση κέρδους-απώλειας η ερωτική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Επειδή στέκομαι στην απέναντι πλευρά μπορεί να τα μεταφέρω υπερβολικά, ίσως γιατί με έβαλαν σε διαδικασία σκέψης για τα δικά μου στεγανά, ίσως γιατί είμαι Καρκίνος, ίσως γιατί δεν το περίμενα, ίσως γιατί έχω δίκιο! Όπως και να έχει τα γράφω καλοπροαίρετα, ουδόλως επικριτικά και ελπίζω να μη με καταχεριάσει! Όλα τα προαναφερθέντα με τρομάζουν... Με τρομάζει ένας κόσμος ορθολογιστικός, που ο καθένας μας πρέπει να ξέρει ποια είναι η θέση του και μέχρι που φτάνει το πάπλωμά του. Με δυσκολεύει αφάνταστα ένας κόσμος που οι ανθρώπινες σχέσεις δεν αφήνουν στίγμα ή είναι στην τελική περαστικές. Με στεναχωρεί ένας κόσμος που δεν έχει χώρο για το άπιαστο όνειρο και που η μοναδικότητα του ατόμου συγκρίνεται με το εξώφυλλο και το ιλουστρασιόν χαρτί. Με αφήνει αδιάφορο ένας κόσμος που είναι ντεμοντέ ή υπό αμφισβήτηση οι λέξεις αγάπη, συντροφικότητα, μαζί. Μια πουτάνα ζωή έχουμε, γεμάτη ως επί το πλείστον με κακές στιγμές και προβλήματα. Οι καλές είναι αναλαμπές, δεν παλεύονται solo! Μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα εγώ προτιμώ να παραμείνω κολλημένος στις δικές μου "κακές συνήθειες", με την ελπίδα και την ευχή να μην είμαι ο μόνος (γιατί τότε την έχω στρουμφίσει...). Για όσα πιστεύω αλλά και επειδή ορισμένα ελληνικά τραγούδια είναι ποίηση, η σημερινή ανάρτηση και η playlist αφιερωμένη με ειλικρινή εκτίμηση και αγάπη στο συνομιλητή μου. Α μη τι άλλο με έκανε να σκεφτώ, σε όσα υποστήριζε είχε επιχειρήματα και όχι παπαρολογίες και αν και διαφωνήσαμε γούσταρα πολύ την συζήτησή μας. Μιλτιάδης Πασχαλίδης - Κακές Συνήθειες...