Ποτάκι...τσιγαράκι και πάμε!

Αργά βράδυ Κυριακής (ουσιαστικά Δευτέρα) με βρίσκει να πίνω χαλαρά το ποτάκι μου και να μην μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από αυτό που είδα απόψε. Το ξέρω ότι τα post μου μοιάζουν με το ημερολόγιο της Πολυάννας, μόνο που δεν πρόκειται να δείτε το επεισόδιο «Η Πολυάννα παντρεύεται», ούτε φυσικά «η Πολυάννα ερωτεύεται» γιατί πολύ απλά δεν θα σας το ξεράσω αν δαγκώσω τη λαμαρίνα.  Αρκετή τροφή για καφρίλα έχω δώσει στους bastards ιδιωτικά… κι αν δεν την έχω δώσει την πήραν μόνοι τους (Galapage για σένα χτυπά η καμπάνα – ο Θεός συγχωρεί … η Izno ποτέ!)

Λοιπόν, αν και αυτό το ΣΚ μείναμε εντός κι επί τα αυτά κλωθογυρίσαμε λιγάκι… και φυσικά οι βόλτες ήταν των άκρων… αφού παραβρεθήκαμε σε πάρτι ultra stylish κουκλάρας φίλης στα Β.Π. συνεχίσαμε σε κοντινά μπουζούκια (δηλ. Εθνικής Οδού). Το θέαμα θλιβερό αλλά ποιος νοιάζεται αν πριν έχει περάσει καλά και αν αργότερα δεν πρόκειται να περάσει καλύτερα…  Αυτά σκέφτεται κανείς όταν λέει «πάμε» αλλά μετά που κουβαλάει στη δουλειά τον πονοκέφαλο της μπόμπας ταγάρι (ΝΑΙ δουλεύω και ΣΚ δεν είμαι κοπρόσκυλο σαν τους άλλους!) μετανιώνει την ώρα και τη στιγμή.

Και μετά βγήκε το ουράνιο τόξο! Είδα μία παράσταση … απ’ αυτή δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου… δεν ξέρω αν μπήκε μέσα μου ο Γεωργουσόπουλος αλλά αυτό που είδα ήταν συγκλονιστικό. Μια άλλη super sophisticated φίλη μου διάλεξε ένα έργο συγκλονιστικό! Πήγα με μεγάλη όρεξη για να βγάλω τη μπουζουκίλα από πάνω μου αλλά φοβόμουν μην κοιμηθώ λόγω κόπωσης και μόνο. Σχεδόν δεν ανοιγόκλεισα τα μάτια μου… είδαμε το Sleuth με Κιμούλη και Μαρκουλάκη (ξέρω κάποιοι τώρα κάνουν μπλιαχ!) αλλά ήταν σπουδαίοι κι ακόμα πιο σπουδαίο το κείμενο … δεν το περίμενα!

Ένα συνεχές ping pong ατάκας … άμεσο, χιουμοριστικό, χωρίς βαριές φιλοσοφίες, με απίστευτα γρήγορο ρυθμό για θέατρο με δύο μόνο ηθοποιούς… απλά συγκλονιστικό! Δεν ξέρω αν το θέατρο βοηθά σε κάτι αλλά εγώ στο συγκεκριμένο έργο είδα τις συνέπειες αυτού που θέλω να γίνω … δεν είναι καλές… αλλά δεν έχω αλλάξει γνώμη… ίσως να φταίει το νεαρό της ηλικίας μου (!) … ίσως κι η μάνα μου που μ’ έτρεχε στα θέατρα επειδή δεν είχε που να μ’ αφήσει και μάλλον έγινα χοντρόπετση αντί να με αγγίξει η τέχνη…δεν ξέρω.

Δεν με καταλάβατε ακριβώς αλλά δεν με νοιάζει κιόλας… αν μπορείτε δείτε το… κι αν δεν σας αρέσει κράξτε με!

$%@!^&^)^&%*&&^%$%$#%$##%$$##%#%$#%#%#(*&(^%%%@#^%$&!&(!)#*!^^#@ (ξόρκι για να φύγει ο Γεωργουσόπουλος από μέσα μου!)

H ανάρτηση της νύχτας

Bon Jovi - It's My Life