We are alive...

… και αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα!  

Αυτά που έχω περάσει τις τελευταίες εβδομάδες δεν παλεύονται! Σκωτσέζικο ντους και αυτό το ΠΣΚ λοιπόν.

Ταξίδι με κλινάμαξα του ΟΣΕ (άλλο κακό να μη μας βρει) με προορισμό  5* Resort and Spa Hotel της Βόρειας Ελλάδας (πάντα τέτοια μας εύχομαι). Σουβλάκια με μπόλικο κρεμμύδι κλπ το μεσημέρι, δεξίωση με κινέζικο finger food το βράδυ. Μουσική σκηνή με κάτι ακατάληπτα κουλτουριάρικα τραγούδια για αρχή και συνέχεια σε επαρχιακό μπουζουξίδικο! Στο σημείο αυτό θα σταθώ ιδιαιτέρως γιατί και τα μπουζούκια εμπεριείχαν μία τρελή αντίφαση (!) και θα σας περιγράψω την εμφάνιση της τραγουδιάρας… κόκκινο φόρεμα με πούλιες… σχέδιο σαν της Ρένας Βλαχοπούλου στην Τρελή Σαραντάρα - για όσους δεν θυμούνται … κλειστό μπροστά και πίσω η πλάτη ανοιχτή έως εκεί που δεν παίρνει (!!!) -  και άσπρο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΙΟΛΙ ως άλλη Vanessa Mae! Θεά! Δεν υπάρχει η γυναίκα…

Αμέσως μετά εμφανίστηκε ένα παλικάρι με ανύπαρκτη βεβαίως φωνή wannabe Κουρκούλης… άθλιο… ως εκεί άντεξα, παρότι ο φίλος GalapaNgos πιστεύει ότι είμαι τελειωμένο σκυλί και το επάγγελμα που μου ταιριάζει είναι λουλουδού…

Η επιστροφή χειρότερη από το αναμενόμενο… μαρτυρική … με τρένο πάλι αλλά σε κάθετη σχεδόν θέση…

P.S. Ερωτεύτηκα (για κανένα 20λέπτο)! … και καταρρίφθηκε μέσα μου ο μύθος ότι οι ποδοσφαιρικοί είναι ένα μάτσο μπουρτσόβλαχοι, κοντοί, με λεξιλόγιο 50 λέξεων max. ΛΑΘΟΣ!

Η σημερινή ανάρτηση και η playlist αφιερωμένη σε όσους ΝΥΣΤΑΖΟΥΝ!

Paul van Dyk - We Are Alive