Γειά σου ρε Νικόλα..

Γειά σας!!! Άλλη μια μέρα έμπνευσης η χτεσινή!! Δεν θέλω να το παινευτώ αλλά νομίζω η συνθετική μας ικανότητα galapangos, για πρώτη φορά, είναι αρκετά ικανοποιητική!!! Μπράβο μας!! Πλέον υπάρχουν δύο νέα τραγούδια στο ρεπερτόριό μας...Μη βιάζεσαι P.A., θα τα ακούσεις όταν έρθει η ώρα..αλήθεια χρειαζόμαστε μία γυναικία φωνή, το έχεις;;;; Αχα καλό ε;;;;;;;; Anyway, η πηγή της δημιουργίας όμως είναι το παρείστικο κλίμα που υπάρχει στις συναντήσεις μας με τον gala ( χαιδευτικό). Κάπου μεταξύ συζητήσεων για πολιτική, περιβάλλον, κοινωνικών προβληματισμών, ισότητα των δύο φύλων και του υπαρκτού σοσιαλισμού γεννιούνται μεγάλα πράγματα....ναι εντάξει, ποιόν δουλέυω....κάπου μεταξύ γυναικών, μπάλας, μουσικής, τζόγου και καφρίλας ήθελα να πώ!! Αυτό το παρείστικο κλίμα λοιπόν που το συναντώ πλέον σε σπάνιες περιπτώσεις...και μετά από πολυετή εμπειρία στα ξενύχτια και στις κραιπάλες, διαπίστωσα πως εμφανίζεται πάντα όταν πηγαίνω σε κάποιο κουτουκορεμπετολαικό μαγαζάκι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα όταν βρίσκομαι σε έναν τέτοιο χώρο με πιάνει το συναίσθημα του - ας αγκαλιαστούμε όλοι τώρα κι ας τραγουδήσουμε μαζί και συνήθως με ντέρτια-. Αφιέρωμα σήμερα λοιπόν σε τέτοια τραγούδια. Και δεν θα μπορούσα να μην βάλω το αγαπημένο μου...και είναι έκπληξη, δεν είναι κάποιο του Τσιτσάνη, του Ζαμπέτα, του Βαμβακάρη αλλά.....του Πορτοκάλογλου!!!! Ναι, καλά ακούσατε. Για μένα ο πιο υποτιμημένος καλλιτέχνης σήμερα. Ο τύπος έχει τραγουδήσει και έχει συνθέσει όλων των ειδών κομμάτια!!! Και για του λόγου το αληθές....από την ταινία Ακροπολ του Βούλγαρη, έτος 1995 και όχι 50 χρόνια πριν!!! Απίστευτο!!! Ανατριχιάζω με αυτό το κομμάτι....Κλείσε τα μάτια σου...