Galapangos in the zone!

Καλημέρα φίλοι και φίλες! ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ όπως καταλαβαίνετε... Λόγω της ώρας είμαι έτοιμος να δεχτώ σχετικά αστειάκια, που να χαρακτηρίζουν το επίπεδό μου, το νοητικό μου πηλίκο, τις κακές μου συνήθειες, την αϋπνία μου και άλλα πολλά (όλοι μας γνωρίζουμε ότι θα μπορούσα να αριθμήσω αρκετά...). Long story short που λένε και στο χωριό του φίλου από την Alabama, ο οποίος είχε το σεκλέτι να μας διαβάσει (θα σε ονομάσω Butch), για όλα φταίει μια συζήτηση περί μουσικής...και το ρακόμελο...εντάξει...ίσως και κάποιο από τα προαναφερθέντα αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο τώρα! Bottomline is ( α ρε Butch Θεό σε έχω), δώσε στον galapango μουσικούς διαξιφισμούς και πάρτου την ΨΨΨΨΨΨυχή... Πριν από λίγο λοιπόν - πάντα φρέσκα κουλούρια - είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση περί του τί είναι διαχρονικό και διαχρονικά ποιοτικό στη μουσική. Με τουλάχιστον 3 σφηνάκια ρακόμελο μονοκοπανιά ξεπέρασα το σόκ της δήλωσης - γυναικεία φωνή " Ε και ποιοί λένε αυτό το κομμάτι; Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο!"... Ειρήσθω εν παρόδω μιλάμε για το When The Music's Over των DOORS FOR FUCKS SHAKE!!! Πρωτού προλάβω να συνέλθω τρώω απτσάκι στο λαρύγγι με ακόλουθη δήλωση - ίδια γυναικεία φωνή " Σιγά μην πήγαινα Ιταλία ή κάπου να πληρώσω για να δω τους Red Hot Chilli Peppers. Δεν είναι και το μεγαλύτερο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην υφήλιο!"...  Μεταξύ μας λοιπόν ΜΕ ΑΔΙΚΕΙΤΕ;;;;;;;;;;;;;;; Γνωρίζοντας όλοι σας, δηλαδή ο pelatis, ότι αυτού του είδους οι ατάκες μπορούν να μου προκαλέσουν υποτροπιάζουσα ανήκεστο εγκεφαλική βλάβη στην ήδη υπάρχουσα, ξεπέρασα στην κλίμακα υπομονής Ιώβ τον δημιουργό της και από σήμερα θα διδάσκεται στα σχολεία ως Γκαλαπάνγκιος υπομονή. Όμως!!! Λαμβάνοντας υπόψιν, ότι με την συνομιλήτριά μου μας χωρίζουν μερικά χρόνια και λειτουργώντας ως Homo Sapiens και ουχί ως κάγκουρας με παπάκι, που άμα του θίξεις τον Γιώργο Μάη θα σου τραβήξει τέσσερις ξερογκαζιές με το Astrea για να σου φύγουν τα ακουστικά τσαούλια, εμβάθυνα (παρένθεση, μερικές φορές ΑΝΕΤΑ ΤΗ ΒΡΙΣΚΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ) και μπήκα στη λογική της άλλης άποψης. Μιας άποψης που αναγνωρίζει βέβαια το μεγαλείο της μουσικής μιας άλλης εποχής/γενιάς, μιας άποψης που βεβαίως έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να μην συμφωνεί μουσικά με εκείνα τα ακούσματα. Ως εδώ καλά... Εκεί που για μένα χάνεται το connection, είναι όταν μπαίνει στη συζήτηση ο παράγων "Υποκειμενικά speaking". Προφανώς όλοι μας συνδιαλλεγόμαστε υποκεμενικά, καθώς είναι η ΑΠΟΨΗ μας! Υπάρχει όμως και η αντικειμενική αλήθεια - πραγματικότητα. Αυτή παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο, αυτή προσδίδει μεγαλείο σε μουσικά σχήματα που έχουν γράψει ιστορία, αυτή θα αποτελέσει και τη δυναμική των ακουσμάτων του σήμερα, ώστε να γίνουν ακούσματα με διαχρονική αξία. Επιπροσθέτως, το να σε αναγνωρίζουν και να σε έχουν συντροφιά μουσικόφιλοι όλου του φάσματος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι εμπορευματοποιημένος, μάζα... Τουναντίον, το να σε ξέρουν οι φίλοι και οι γνωστοί και να χρειάζεσαι like, follow, forward για να γεμίσεις για το live σου το "Μπρίκι" στη Μαβίλλη είναι pathetic (you know what i mean Butch...). Ακόμα και αυτού του είδους οι μουσικοί όμως είναι αποδεκτοί. Γιατί είναι καλό, γιατί η μουσική δεν έχει σύνορα και όρια -χρονικά ή τοπικά-, γιατί η μουσική δεν έχει ταμπέλες. Το μόνο που μένει δεμένο σε υποκειμενικότητες είναι το μυαλό μας (bad) και το αυτί μας (good αν είναι να ακούς κλαρίνα!). Μου άρεσε τελικά αυτή η συνομιλία που είχα - η οποία διεκόπη δυστυχώς σχετικά νωρίς από τρίτα χασμουρητά - και το προϊόν αυτής σας το παραθέτω μπας και κανένας θελήσει να το πάει παραπέρα. Μάλιστα με έβαλε σε mood να ακούσω όλο το βράδυ μόνο μουσική...δε γαμιέται άλλη μια μέρα ζόμπι!!! Κλείνοντας, οι στίχοι των ποιητών... "Τσαμπουκά πουλάει το μέλλον για να διώξει το παρόν, η ψυχή μας προϊόν συνταγή απ' το παρελθόν"... Active Member η ανάρτηση της βραδιάς αυτή τη φορά....

ΥΓ: Πραγματικά τη χάρηκα την "καφρίλα"!!! Κουνήθηκαν γρανάζια!!!

ΥΓ1: Pelati, που είσαι όταν σε χρειάζομαι;;;

ΥΓ2: Το έντεχνο cd των musicbastards - γιατί ΕΜΕΙΣ γράφουμε έντεχνο -, σε λίγους μήνες στην οθόνη σας...